In Memoriam Pim van Riet

9 januari 1941 – 29 december 2025

Vooraf

Een deel van onderstaande tekst is uitgesproken b.g.v. de uitvaart van Pim van Riet op 6 januari 2026 in de Onze Lieve Vrouw van Altijddurende Bijstand Kerk in Bilthoven. Helaas was ik niet in staat de tekst zelf uit te spreken vanwege ontwrichtende winterse omstandigheden. Mijn goede vriend Hugo Poelen, net als ik een jaargenoot van Pim, was bereid deze taak op het laatste moment van mij over te nemen. Ik ben hem daar nog altijd zeer erkentelijk voor.

Genoemde kerk was ook de kerk waar lange tijd pater Gerard Oostvogel de pastorale leiding was toevertrouwd. Gerard Oostvogel was eerder de geestelijke vertrouwensman van de Utrechtse studentenvereniging C.S. Veritas waar Pim en ik elkaar hebben leren kennen. Ook aan Gerard Oostvogel heb ik op mijn website een In Memoriam (zelfs twee) gewijd.

Zestig jaar geleden

2023, mei. Het jaar 1963 viert 12de Lustrum. En Pim geniet.

Ik ken Pim ruim zestig jaar. Op verzoek van Lysbeth wil ik u graag iets vertellen over mijn belevenissen en ervaringen met Pim. Belevenissen en ervaringen waarin de Utrechtse studentenvereniging Veritas een belangrijke en katalyserende rol speelde.

Wij hadden elkaar al in 1963 kunnen treffen als twee waardeloze feuten die meenden wel even lid te kunnen worden van het hoogstaande Collegium Studiosorum. Maar we liepen elkaar toen nog net mis. Pim kwam te laat voor de introductietijd die in september 1963 plaatsvond. Ik volgde met vele lotgenoten de gebruikelijke weg: eindexamen, vakantie, inschrijving studie, inschrijving studentenvereniging. Zoals vaker ging het bij Pim net even anders. Hij was na zijn eindexamen, op aandrang van zijn vader, bedrijfsleider geworden van een textielatelier in Amsterdam. Maar Pim had andere plannen. Het kostte hem nog wel wat tijd om in 1963 van Amsterdam naar Utrecht te kunnen overstappen. Hij was dus te laat voor de grote ontgroening die toen net introductie was gaan heten. Maar er was ieder jaar een achtervang: de na-introductie voor hen die om goede redenen vertraging hadden opgelopen bij het aanmelden. En zo kon het gebeuren dat wij toch nog hetzelfde jaarlied leerden zingen. Een lied van Rinus Rasenberg met een pakkend begin:

Wij gozers, wij grieten, getrokken uit de klei

Meer bietenelite dan puik der maatschappij

Wij spruiten van buiten, gij steekt met ons de draak

Beploeg ons, bezoeg ons, ons groenenland ligt braak

1963. Leve de verslingerden

En dan gebeurt er iets met je. Je knapt al snel af op het volk dat je aantreft op zo’n vereniging, of je raakt er aan verslingerd. Pim en ik behoorden tot de laatste groep. Pim misschien nog net iets sterker dan ik. Zijn Amsterdamse periode had hem beloond met duidelijk een meer dan gemiddelde levenservaring. Niet in de laatste plaats op financieel gebied. Pim kon met geld omgaan, wij niet. Wij hoefden ook niet, want we hadden het niet. Pim bleek later voor ons een waardevolle financieel adviseur.

Hoe het ook zij, waar normale mensen bij het passeren van de drempel van Kromme Nieuwegracht 54 direct vlucht- en andere neigingen kregen vanwege de menggeur van verschraald bier en falend sanitair, was dezelfde geur voor ons een opwekkingssignaal, een belofte, een teken van leven. Een thuisgevoel.

1966. Dies

1966, voorjaar, Utrecht Oudegracht. De Diescommissie maakt reclame voor de Dies van Veritas. Aangekleed door een bevriende modezaak in de toen zeer gewilde pop-art outfit. V.l.n.r. Pim van Riet, Michael van Gaalen (alleen pet zichtbaar), Theek Schijf (met hoge hoed), Jacqueline Willemsem en Gerard van de Schootbrugge.

Een paar jaar later leerden we elkaar echt kennen. Zoals ieder jaar moest ook in 1966 de verjaardag van Veritas worden gevierd. De vereniging stamt uit 1889. De diescommissie bestond dat jaar uit Michael van Gaalen, Theek Schijf, ondergetekende, Jacqueline Willemsen en, u raadt het al, Pim van Riet als fiscus. Het enige echt betrouwbare commissielid. We wisten het zeker: Wij verzonnen van alles, Pim zorgde dat het goed kwam.

De nieuwe tijdgeest had ons, de jeugd en ook Veritas, intussen flink te pakken. Er waren Provo’s actief en iedereen wilde happenings: hi, ha, happening. Ik herinner me dat we in de diesweek in ieder geval twee happenings op het programma hadden staan: een optreden van de toen befaamde dichter Johnny de Selfkicker en een boeiend stuk alternatieve beeldende kunst, het werk van "The Institute for Comparative Kick-Arts", waarachter onder meer de namen van jaarclubgenoot Bert Wilke en zijn Utrechtse kunstbroeder Frans Jansen schuilgingen. Ik kan me er alleen nog van herinneren dat het een bevreemdende, bijna psychedelische exercitie was waarvoor de bedenkers grote aantallen afgedankte tv-toestellen hadden verzameld en opgestapeld. Een telewall, ruisend en flikkerend. De voorstelling werd gedomineerd door het voortdurend doorbranden van stoppen en toestellen. Toen alle schermen op zwart stonden konden we terugkijken op een geslaagde aftrap van de dies. Pim vond het prima als het maar binnen het budget bleef.

Kikker

1963, 30 mei. Nachtelijk opgesteld oprichtingsdocument van dispuut Kikker. De tekst is uniek in zijn mistigheid. Bepaald geen voorbeeld voor de latere notaris Pim van Riet. Maar hij werd er desondanks vol overtuiging lid van en heeft er ook nooit spijt van gehad. 

Pim was intussen lid geworden van het op 30 mei 1963 opgerichte dispuut Kikker. Een van oprichters was Willem de Vries. De oprichtingsacte beschreef hij later als een document dat meer wartaal bevat dan een normaal mens voor mogelijk houdt. Hiernaast het historisch gezien belangrijke oprichtingsdocument, acte waar Johnny De Selfkicker jaloers op zou zijn geweest.

1967 Oudaen en de Springweg 53

We maken een sprongetje naar 1967. Veritas was eigenaar geworden van een echt stadskasteel, Oudaen en zou spoedig gaan verhuizen. Zeer tegen de zin van Pim, die het bestuur Van de Pol de rest van zijn leven deze miskoop bleef verwijten. Als hij in het bestuur had gezeten, wat gekund had, dan … Het restaureren van het pand bleek onbetaalbaar en onverkoopbaar. Veritas zat met twee gebouwen. Een faillissement was dichtbij.

Utrecht, Springweg 53. In 1967 kreeg het pand Springweg 1953 nieuwe bewoners. In 1985 was er een reünie. V.l.n.r. staand, Robbie van Mechelen, Dirk Manne, Gerard van de Schootbrugge, Thom van de Heuvel, Martin Pranger, Henri van Heugten en zittend Pim van Riet.

Veel vreugdevoller was een ander pand: Springweg 53. Ook een zeer wrakkig bouwwerk, maar als studentenhuis kon het nog wel even mee. Met wat platen hardboard en wat afgesloten ruimtes leek het weer heel wat. En dat was ook zo. En wat gebeurt: wij kwamen in hetzelfde huis terecht. Vraag me niet hoe. Daar heb ik Pim echt goed leren kennen. Hij was serieus, maar leefde tegelijk als god in Frankrijk. Een bijzondere combinatie. Hij worstelde met zijn gezondheid, sterker nog hij betwijfelde of hij de dertig nog zou halen. Een gewoon mens zou daar somber van worden, Pim niet. Het was voor hem een aansporing om voluit te genieten van het leven. Zijn positieve levensinstelling heb ik altijd zeer bewonderd. En met die instelling overleefde hij de een na de ander. Hij bleef mij verbazen. Ik kreeg de indruk dat hij het zelf ook nauwelijks kon geloven.

Pim is niet zo lang op de Springweg blijven wonen. Er kwam al snel een nieuw project langs. Ik vond op mijn computer een tekst van hem, oorsprong onbekend?, waarin hij het volgende opmerkt:

In 1963 kwam ik vanuit Amsterdam naar Utrecht om te gaan studeren aan de faculteit der Rechtsgeleerdheid met het oogmerk om net als mijn peetoom notaris te worden. Het gebeurde nog al eens dat ik, na enige tijd op een kamer gewoond te hebben, zo’n kamer maar niks vond of dat een hospita mij verzocht maar eens naar een andere kamer uit te kijken.

Van huis uit had ik een zekere interesse in onroerend goed meegekregen. Op een bepaald moment leerde ik in de kroeg de zoon van een makelaar uit de Burgemeester Reigerstraat kennen, die me toevertrouwde dat zijn vader een herenhuis aan de Parkstraat in de verkoop had. Eigenaar van het pand was Stichting Marsbach-Frehfedt uit Rotterdam. Het achterliggende verhaal was nogal grappig. De stichting had als doel de huisvesting van ongehuwde predikantdochters van onbesproken gedrag en trouw aan de beginselen van de leer. De statuten van die stichting moeten ik nog ergens hebben.

Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en in overleg met de zoon een afspraak met zijn vader gemaakt voor een bezichtiging. Ik liet de makelaar weten dat ik graag nog eens met mijn oude heer wilde komen kijken. Mijn vader was destijds bestuurder van een plaatselijke bank te Woerden. Als (kleine)kinderen gingen we nog wel eens mee met mijn vader als hij de hoogte van een hypothecaire lening moest beoordelen. Hij had dus een goed inzicht in de waarde van onroerend goed en kennelijk is dat ook bij mijn broers maar ook bij mij als (kleine) jongen binnengekomen.

Mijn vader beoordeelde het pand aan de Parkstraat als een geweldig goed huis voor studenten en later mogelijk alleen voor zelfbewoning. Intussen was het bij mij duidelijk geworden dat ook Studentenhuisvesting Utrecht zeer geïnteresseerd was in het pand. Er diende dus snel gehandeld te worden. De notariële akten van levering en hypotheek werden gepasseerd in 1968 en zo werd ik de trotse eigenaar van het pand Parkstraat 14 te Utrecht.

En zo verhuisde Pim naar Parkstraat 14. Van het ene studentenhuis naar het andere, maar nu als eigenaar. Ook daar hebben we mooie feesten beleefd.

Ik verliet wat later, na een mooie tijd ook het huis op de Springweg. In 1973 verwachtten wij ons eerste kind. De hoogbouw in Overvecht was niet ideaal. En ja hoor, Pim wist wel een oplossing: De Bilt nieuwbouw, kopen. Kopen? Ja natuurlijk, kopen. Een advies waar ik de rest van mij leven veel plezier van heb gehad. Door Pim net op tijd in de koopgoot terechtgekomen. Weer wat later verhuisden we naar Nootdorp. En u zult het geloven, maar niet lang daarna vestigde Pim zich om de hoek, dat wil zeggen Zoetermeer. Dat kun je geen toeval meer noemen.

2013, 50 jaar 1963

2013, Voor de ingang, tevens uitgang van Het Eigen Huis, de societeit van CS Veritas. De organisatiecommissie van 50 jaar 1963 zingt hier ter opwekking van haar jaar uit volle borst het groenenlied opdat het landelijk zou doorklinken (still uit video). 

V.l.n.r. Gerard van de Schootbrugge, Leontine Janssen, Piet van der Werf, Pim van Riet en Jan Lodde.

De jaren daarna zijn we allebei actief geworden in het reünistendom van Veritas. Tot voor kort zaten we nog samen in de Reünistenraad. Een belangrijk orgaan waar niemand zich wat van aantrok. Na afloop liepen we dan samen, hoofdschuddend terug naar het station. De laatste keer viel me op dat het Pim meer moeite begon te kosten. Hij wist wat er mis was, maar hij liet zich niet kennen. Hij ging ervoor, zoals hij zijn hele leven heeft gedaan. Een bijzondere kerel, een goede vriend, een voorbeeld. Ik ben dankbaar dat ik hem heb leren kennen.

Gerard van de Schootbrugge, 27 juni 2026