Achteraf in de Achterhoek

Augustus 2026

Even weg, en hoe!

Je moet als pensionado niet gaan pochen met een superieure vakantie. Niet gepast. Op vakantie gaan is in ieder geval voor mij voorbij. Even wat anders of even erop uit, dat kan. Dat kan niemand je kwalijk nemen. Bescheiden zomerse avonturen. Zo is het nu eenmaal. En zomers waren ze! Onder het geweld van een onbarmhartig stralende zon stapten we in de auto. De vraag was of we er ooit nog uit zouden komen. Of we nog zonder airco konden overleven. Of we genoeg vocht aan boord hadden om een file van een paar uur te overleven. Kortom, we hadden er zin in. Tropische temperaturen en overal natuurbranden met de bijbehorende apocalyptische visioenen. Wat wil een bezorgd mens nog meer?

Het was alsof de hemel aanvoelde dat het, weliswaar goed bedoeld, misschien toch wat over de top was en daarom had besloten om de zon in de vooravond van woensdag 12 augustus twee uurtjes te dimmen. Het leverde ons een mooi avonduurtje op. Maar laat ik niet op de zaken vooruit lopen.

Reisschema

Ons globale reisschema was als volgt:

Dinsdag 4 augustus van Nootdorp naar Speuld (gemeente Ermelo), waar we een klein hutje bezitten. Vandaar op donderdag 6 augustus naar de Achterhoek naar een B&B in Ruurlo. De volgende dag, vrijdag 7 augustus, naar de steengroeve in Winterswijk voor het jaarlijkse muziekevenement van het Steengroevetheater. Op zaterdag 8 augustus verkassen naar een B&B in het naburige Aalten. Dinsdag 11 augustus naar Bunnik om onze kleinkinderen op te halen voor een paar dagen Nootdorp. Woensdag 12 augustus Spiderman, gevolgd door een fraaie zonsverduistering. Donderdag 13 augustus museum LAM in Lisse. En vrijdagmiddag 14 augustus terug naar Bunnik met de kleinkinderen en met een gezamelijk bezoek aan de Parade in Utrecht.

Puffend perkje

Bij aankomst in Speuld op dinsdag 4 augustus was direct duidelijk dat ons mooie buitentuintje naar adem snakte. Vooral het kleine perkje, waar we net weer flink in hadden geïnvesteerd, lag geknakt op apegapen. Met enkele dagen precisiebewatering heb ik de meeste plantjes op dat moment kunnen redden. Maar hoe het er nu (ik schrijf dit op 22 augustus 2026) voor staat? Ik vrees het ergste. Het heeft intussen wel weer wat geregend maar ik ben er niet gerust op. Hoe dan ook, op 6 augustus stond het perkje er weer alleen voor. Wij gingen op weg naar Ruurlo waar we een B&B hadden geregeld. Ik moet nog steeds wennen aan die benaming.

Mijn BB in 1962. Met een beetje eyeliner, dat was toen meer dan voldoende.

Ik groeide op in een tijd dat BB nog een heel andere betekenis had. BB verwees in mijn jeugd naar een wonderbaarlijk aantrekkelijke verschijning die uit Frankrijk kwam en op grote schaal hoofden op hol bracht. Inderdaad, Brigitte Bardot. Ze overleed vorig jaar op de gezegende leeftijd van 91 jaar. Dat ze gewild en geliefd was mag blijken uit haar vroege levensloop. In 1952 trouwde ze op 18-jarige leeftijd met regisseur Roger Vadim. Ze scheidde in 1957 van hem en trouwde later met acteur Jacques Charrier (1959-1962), de West-Duitse miljonair Gunter Sachs (1966-1969) en de Franse, extreemrechtse politicus Bernard d'Ormale (vanaf 1992). Ze had ook nog relaties met Serge Gainsbourg, Sacha Distel en Jean-Louis Trintignant (acteur). Een Femme Fatale. Ze keerde op een zeker moment de filmwereld de rug toe en werd tot op hoge leeftijd een overtuigd dierenactiviste. Haar stellige uitspraken over de Islam en immigratie leverden haar veel kritiek en een aantal veroordelingen op. Zelfs BB was niet heilig zullen we maar zeggen.

Ruurlo, Guurlo?

We gingen dus op weg naar Ruurlo. Sommige lezers zullen zich misschien nog herinneren dat ik ooit een jeugdboek heb geschreven getiteld Zwerg, dat zich afspeelt in Guurlo. Ik mag nu wel verklappen dat Guurlo het pseudoniem is van Winterswijk, en qua naam geïnspireerd is door het naburige Ruurlo. Het is allemaal niet zo ingewikkeld.

Onze B&B was wat lastig te vinden. Het adres was Groenloseweg 43. Diep in het buitengebied, ergens aan een smal, doodlopend betonpad, troffen wij een woning aan. Eindelijk. Wat een rust! Een oudere dame stond iemand uit te zwaaien. Vast een B&B-gast dachten wij met een zucht van opluchting. Hoopvol verliet ik de koele auto en maakte kennis met de oudere dame. Met een vriendelijke glimlach maakte ze me duidelijk dat we hier op het adres Groenloseweg 43a waren aangeland. Doorrijden had geen zin. Verderop stopte het pad. We waren volgens haar, kilometers geleden, nummer 43 voorbij gereden. Dus met kloppend hart terug over het één-auto-brede pad, biddend dat we geen tegenliggers zouden ontmoeten, omdat er nergens uitwijkmogelijkheden waren. 

6 augustus 2026. Na lang zoeken vonden we onze B&B in Ruurlo. Van buiten deed het me denken aan een Hobbit-woning, lekker knus. Van binnen bleek er opvallend veel ruimte.

Uiteindelijk vonden we toch ons B&B-vakantiehuisje type Kato (Fins product). Van buiten deed het me sterk denken aan een hobbitwoning, van binnen viel de ruimte alleszins mee. Wel beschouwd prima voor twee warme nachten. De eigenaresse bleek een forse maar vooral ook vriendelijke dame, opgeleid in de elektrotechniek (MTS-HTS). Het enige meisje van haar jaar. Terloops opmerkend: ‘Ik ben geen meisjesmeisje’. Ze kon bij mij een potje breken toen ze opmerkte dat ze de naam Schootbrugge kende. Was ze in Elburg tegengekomen. Had blijkbaar indruk gemaakt. Of wij iets met Elburg hadden? Ja en nee. Uit die streek stamt inderdaad het geslacht Van de Schootbrugge en is er nog ruim voorradig. Helaas moest ik bekennen dat ik tot een bastaardtak behoor. Maar ja, altijd nog beter dan niks.

Na het uitladen bracht wat rondtoeren ons in het naburige Bredevoort. Eerder een bekend boekendorpje. Maar zoals bekend is het gedaan met het boek, in ieder geval in Bredevoort. Alleen de AI-maffia leest nog, maar wel nadat ze de omslag hebben verwijderd. Het dorpje is overigens nog steeds het bezoeken waard. Een B&B boeken in Bredevoort, klinkt dat niet als een gedicht? Terwijl wij op het terras van het middeleeuwse restaurant Bertram (aan ’t Zand) heerlijk zaten te dineren wees Gemma mij enigszins opgewonden op een nogal sjofele figuur aan een tafeltje naast de ingang. “Kijk, daar zit Marcel van Roosmalen!” fluisterde ze enigszins bedremmeld. Ik kon dat alleen maar beamen. Even later kwamen zijn driedochtertjes en zijn echtgenote tevoorschijn en verdween het leuke stel uit beeld, huppelend achter een sloffende vader aan. Wie goed oplet vind altijd wel iets te beleven. Sterker nog, een dag later schuivelde hij warempel weer langs (met gevolg), nu in Lochem. Dat kon geen toeval zijn. En jawel hoor, kort daarna lazen we zijn Achterhoekse belevenissen terug in de NRC. Voorwaar een ridder van de droevige figuur. En om het even af te ronden, in de NRC van 24 augustus stond een leuke column van Marcel die moest optreden in een bijprogramma op Lowlands. Deze passage vond ik zeer vermakelijk:

Ik was op weg naar de artiesteningang. 'Daar-is-ie, daar-is-ie', riepen ze. Had ik dan toch te veel gedownplayed? Grappig dat ik het even geloofde. Ik bleek tegelijkertijd te zijn aangekomen met Lil' Kleine, die zou optreden met de hiphopformatie New Wave.

7 augustus 2026. Bricks, Stones en Beatles in de Steengroeve

Vrijdag 7 augustus stond in het teken van het Steengroevetheater in Winterswijk, of beter Ratum (iets buiten Winterswijk). We konden het niet laten ’s middags nog even een onaangekondigd bezoek te brengen aan Boekhandel Kramer en aan Veronique Kramer, de eigenaar. Al weer geruime tijd geleden mocht ik in haar mooie zaak mijn toen net gepubliceerde jeugdboek Zwerg presenteren. Zoals eerder gezegd speelt het Zwergdrama zich in en rond de steengroeve af. Het weerzien was meer dan hartelijk. Maar Veronique liet ook doorschemeren dat het echt een opgave was om in deze tijd een boekhandel in leven te houden. Bredevoort schoot door mijn hoofd. Maar hier in Winterswijk dus ook. En waar niet?

7 augustus 2026. Steengroeve, Winterswijk "Bricks, Stones en Beatles", een waanzinnig goede prestatie van het Winterswijkse Steengroevetheater. Opnieuw zowel muzikaal als toneelmatig een top! Drie uur genieten met 3000 andere groevegangers.

Na een snelle avondhap gingen we op weg naar de groeve, naar “Bricks, Stones en Beatles”. De laatste van de vier avonden. Hier de, terecht, eufore tekst op de website:

Vier avonden lang vormde de Steengroeve het decor voor een groots muziektheater-spektakel vol legendarische muziek van The Beatles en The Rolling Stones. Ruim 12.000 bezoekers genoten van livemuziek, theater, dans en indrukwekkende beelden, verweven in een verhaal over idealen, dromen, generaties en de keuzes die we maken. Met een grote cast, liveband, orkest, koor en dansers kwam de muziek van twee iconische bands op spectaculaire wijze tot leven.

En dan te bedenken dat er, naast de zeer uitgebreide cast, ca. 500 vrijwilligers actief waren om dit heerlijke feest mogelijk te maken.

Onder in die enorme kuil, waar we lang geleden, zo rond 1983 toevallig terecht waren gekomen. We hadden een huis gehuurd (B&B bestond nog niet) in het nabij gelegen De Heurne en kregen een tip om de groeve te bezoeken (kon toen nog vrijelijk). Je kon er sporen van leven vinden van zo’n 220 miljoen jaar oud. Wij zijn er, met de kinderen gaan kijken, hebben de pootafdrukken van de Placodus gevonden (en meegenomen) en nu komt mijn zoon er regelmatig met zijn studenten. Hij is door deze vroege ervaring (hij was toen 10 jaar) geoloog/paleontoloog geworden. Het theater bestond nog niet en er was ook nog geen oehoe. Die nestelt al weer geruime tijd in de oudste groeve (“onze groeve”), die nu afgesloten is voor het publiek.

Bij het geleidelijk invallen van de nacht hebben wij zeer genoten van het verhaal van Bricks (een oude band uit Winterswijk), ingebed in de onsterfelijke muziek van de Beatles en de Stones. Grote klasse. In de pauze raakte ik aan de praat met mijn buurvrouw. Het gesprek ging al snel de diepte in. Zij vertrouwde mij toe dat ze graag technisch bezig was. Techniek, metaalbewerking, schilderen, ze beheerste het allemaal. En ze voegde eraan toe dat ze nu eenmaal geen meisjesmeisje was. Waar had ik dat nou eerder gehoord? Dat was dus twee keer Marcel en twee keer een meisjesmeisje. In een paar dagen! Huh?

Zaterdag 8 augustus. Aalten en omgeving.

Zaterdag 8 augustus verlieten wij ons hobbithuisje in Ruurlo en gingen op weg naar Aalten, waar ooit ome Henk en tante Riet (zus van Gemma’s moeder) met hun zoon Jan woonden. Lange tijd hadden ze ook de opa van Gemma in huis. Gemma wist te vertellen dat haar vader en moeder in 1943 op hun huwelijksreis in Aalten hebben gebivakkeerd. Een opmerkelijk toeval. Op dat moment woonde tante Riek namelijk nog als ongetrouwd meisje in Utrecht. Onderweg maakten we een kleine tussenstop bij Gastronomie “De Luifel” in Ruurlo voor koffie met wat lekkers.

8 augustus 2026, Lievelde. Rond de boerderij, nu ook restaurant, Erve Kots is het Achterhoeks Openluchtmuseum gecreëerd, gewijd aan het historische boerenbestaan in de streek. Op de afbeelding Erve Kots temidden van historische boerderijen. 

Rond het middaguur arriveerden wij bij Erve Kots in Lievelde. Een prachtige boerderij/uitspanning in combinatie met een boeiend openluchtmuseum.

Het Achterhoeks Openluchtmuseum werd in 1936 opgericht. Het levenswerk van Bernard Weenink. Nadat de laatste bewoner van Erve Kots (H.J. Kots) was overleden, werd Bernard eigenaar van Erve Kots. De archeologische vondsten op het terrein van Erve Kots inspireerden hem om een museum te starten. Bernard besefte dat de herinnering aan de boerenwereld zoals hij die kende, verloren zou gaan, als die niet zorgvuldig bewaard zou blijven. Met het museum heeft Bernard en later zijn zoon Gerard ervoor gezorgd dat het verhaal van vroeger doorverteld wordt, aldus de promotietekst.

Een boeiende ervaring!

B&B in Aalten

’

8 augustus 2026. De Wilhelmina School in Aalten, gedeeltelijk ingericht voor B&B.

's Middags om een uur of drie klopten wij aan bij een nieuwe B&B, ditmaal gevestigd in de voormalige Wilhemina lagere school in Aalten, waarin zes logeergelegenheden zijn gecreëerd. De school dateert van 1935 en had al 25 jaar leeggestaan voordat het B&B-plan langskwam. Het verschil met het hobbithuisje had niet groter kunnen zijn!

’s Avonds genoten wij van een prima maaltijd, opgediend op het terras van restaurant Steegers in Aalten, gelegen aan het kerkplein van de historische Helenakerk (15^de, 16^deeeuw).

Zondag 9 augustus. Kasteel Anholt.

Op zondag 9 augustus besloten even de grens over te steken: Kasteel Anholt in Anholt. We waren er lang geleden eerder geweest, met de kinderen, maar meer herinneringen waren er niet. Het slot is een juweel. Van buiten en van binnen. Het wordt nog steeds bewoond door de vorsten zu Salm-Salm, anno 2015 door het hoofd van het Huis Salm, de 14e Carl Philipp Furst zu Salm (1933).

Hierna wat achtergronden uit Wikipedia.

De oorsprong van het kasteel stamt uit de 12de eeuw: een versterking (de nog aanwezige donjon) bedoeld om het bezit van het bisdom Utrecht veilig te stellen. Op 25 mei 1347 verleende Stefanus IV van Zuylen (1313 - 1347) stadsrechten aan het gebied van stad en kasteel Anholt. Van 1234 tot en met 1402 heersten de graven van Zuylen, van 1402 - 1641 de graven von Batenburch en sinds 1641 de vorsten van Salm (1743-heden van Salm-Salm). De jongste telg is op dit moment prins Emanuel zu Salm-Salm. In de 16de eeuw waren er bezettingen door Karel V en Karel van Gelre.

In 1945 was van het Kasteel Anholt weinig meer over (80% verwoest). Na de wederopbouw werden de representatieve kamers en salons met de prinselijke kunstcollecties evenals de 12e-eeuwse donjon, de "Dikke Toren", en de middeleeuwse hofkeuken uit de 15e eeuw, toegankelijk gemaakt voor het publiek.

In het hoofdgebouw is o.m. de grootste, historisch-gegroeide schilderijenverzameling in privé-bezit uit Nordrhein-Westfalen (700 stuks) tentoongesteld. Het kasteel herbergt belangrijke werken van o.a. Nederlandse schilders uit de 17^deeeuw zoals Rembrandt, Jan van Goyen, Gerard ter Borch. En ook Vlaamse (Jan Breughel d.J.), Duitse (Bartholomäus Bruyn, Holbein, Jobst Harrich), Spaanse (Murillo) en Italiaanse (Carlo Dolci, Salvator Rosa) meesters zijn in Anholt te vinden.

Eeuwen geleden bestonden de huidige landsgrenzen nog niet. Er werd wel voortdurend getracht landbezit uit te breiden, al dan niet met wapens. De heerlijkheid Anholt viel in 1402 door een erfenis in handen van Gijsbert I van Bronckhorst-Batenburg (Anholt). Zijn zoon Dirk volgde hem op in 1432. Gedurende de Gelderse Oorlogen schaarde Jacob I van Bronckhorst-Batenburg-Anholt zich onder keizer Maximiliaan I tegen Karel van Gelre. Gelre veroverde in 1512 de heerlijkheid en lijfde het gebied in. Als leenman onder Gelre kwamen in 1537 de Bronckhorsten weer in het bezit van de heerlijkheid. In 1641 ging de heerlijkheid door het huwelijk tussen Maria Anna van Bronckhorst met vorst Leopold Philips Karel van Salm over aan de vorst van Salm. De heren van Bronckhorst stamden uit de omgeving van het Gelderse Wychen en verzamelden in de loop van de tijd een aanzienlijk bezit.

Bron(c)khorst

Kasteel Bronkhorst was ooit het stamslot van de heren van Bronckhorst in de gemeente Bronckhorst, westelijk gelegen van het centrum van Bronkhorst ten zuiden van Zutphen. Er is niets van over.

Na het bezoek aan Kasteel Anholt reden wij terug naar eigen land en besloten op zoek te gaan naar een stadje met de naam Bronckhorst, een naam die tijdens de rondleiding in Anholt regelmatig was gevallen. We hebben het niet kunnen vinden. Er is wel een gemeente Bronckhorst maar daarbinnen geen stadje met die naam. Al rondzwervend kwamen we in De Heurne terecht, een dorp in de gemeente Aalten. Zoals boven gememoreerd hebben we daar ook wat mee. We waren er in 1983 te gast in het mooie huis van Arie Bruggink, toen eigenaar van het aan de overkant van de weg liggende etablissement Bruggink.

Ook Gemma’s ouders waren mee. Het was toen ook al heet. Voor opa te heet. Opa en oma moesten voortijdig naar huis. Vanuit De Heurne raakten we op het spoor van de steengroeve. Ik ben even uitgestapt om nog eens om het huis heen te lopen. Onherkenbaar door al het groen. Er zat een dame in de achtertuin. Ik schoot haar aan. Zij was vriendelijk en schrok niet. Al snel wist ik het ijs te breken. Zij woonden nu al veertig jaar op deze plek. Haar echtgenoot wist nog te vertellen dat er ooit een spoorlijntje had gelopen door wat nu hun achtertuin was. Even snuffelen op internet leverde nog het volgende op:

In 1904 liep er door De Heurne een spoorlijn van de Locaal Spoorweg Maatschappij van Varsseveld naar Dinxperlo en terug. Een spoorlijn voor goederen- en personenvervoer. De locomotief 'Bello' maakte zesmaal per dag een retourtje. De verbinding was allesbehalve rendabel. Het personenvervoer werd in 1935 gestaakt. Het goederenvervoer betrof vooral steeenkool.Op 23 juli 1942 kwam ook daar een einde aan, omdat nazi-Duitsland rails en dwarsliggers goed kon gebruiken voor de oorlog aan het oostfront. Monumenten herinneren nog aan de tijd toen er een trein reed tussen Varsseveld en Dinxperlo.

De zonsverduistering

Op maandag 10 augustus verlieten we de Achterhoek. We reden via Speuld, waar we overnachtten en het puffende perkje nog even van water voorzagen, op 11 augustus naar Bunnik om onze kleinkinderen J. (13 jaar) en T. (10 jaar) op te halen voor een paar dagen Nootdorp bij opa en oma. Een van de programmapunten: de zonsverduistering op woensdag 12 augustus.

Met de eclipsbril naar het voetbalveld

Een zonsverduistering is een indrukwekkend fenomeen. Het laat op een bijzondere manier iets zien van het grote spel van de hemellichamen, in dit geval de zon, de aarde en de maan. Voor onze voorouders was het pure magie. Wij weten intussen wat meer, maar we kunnen ons voorstellen hoe men ooit de goden verantwoordelijk hield voor het verdwijnen van de zon. In de Noordse en Germaanse mythologie was het de wolf Sköll die een poging deed de zonnegodin Sól te verzwelgen. En bij een eclips in 2136 v.Chr. dacht men in China dat de zon aangevallen werd door een grote, onzichtbare draak. Door veel kabaal te maken wist men de draak te verjagen. Ook in Indonesië had men ontdekt dat lawaai maken effectief was. Wij weten nu dat met wat geduld ook alles weer goed komt.

En wij weten nu hoe het op woensdag 12 augustus echt werkte. De maan draait om de aarde en samen draaien ze om de zon. Allemaal (bijna) in één vlak. Door een gelukkig toeval is, vanaf de aarde gezien, de schijf van de maan net zo groot als de schijf van de zon. De zon heeft een diameter van ongeveer 1,4 miljoen km. De diameter van de maan is 3500 km. Dat is een factor 4000 verschil. Maar de zon staat ook 4000 keer verder van de aarde dan de maan (150 miljoen km en 0,38 miljoen km).

De volgende dag (13 augustus, onze tijdrekening) kwam Perseverance, de onderzoekrobot die op Mars rond rijdt, ook met plaatjes van een zonsverduistering. Phobos, een van de twee kleine maantjes van Mars, schoof voor de zonneschijf langs. In alle opwinding is het de media ontgaan. En voor wie er niet genoeg van krijgen: in de vroege ochtend van 28 augustus kunnen we dan ook nog genieten van een gedeeltelijke maansverduisternis. Dan staat de aarde tussen de zon en de maan. Aan de nachtkant van de aarde schuift de volle maan de schaduwkegel van de aarde in en ontvangt gedurende enkele uren het beetje zonlichtlicht dat langs de aardbol door de dampkring van de aarde wordt verstrooid.

Terug naar woensdag 12 augustus. In ons land was de bedekking niet totaal. De maan schoof iets te laag langs de zonneschijf. In Spanje paste het wel precies. Daar werd het dus even echt pikkedonker. Dat wekt niet alleen verbazing en soms angst bij mensen maar veel dieren raken ook van slag. Zo gaan de kippen op stok. Bijzonder is ook dat we deze zonsverduisteringen over lange periodes precies kunnen voorspellen. De hemellichamen lijken zich dus netjes te gedragen, als een uurwerk. Zo weten we nu al dat er in de periode van 2991 t/m 3000 25 zonsverduisteringen zullen plaatsvinden: 7 totale, 7 ringvormige, 1 hybride en 10 gedeeltelijke.

Maar er treden wel degelijk veranderingen op in ons zonnestelsel. Heel langzaam. Zo weten we dat de zon over 1 miljard jaar zal gaan opzwellen tot voorbij de aarde. Einde zonsverduisteringen, sterker nog, einde aarde. Maar ook binnen ons zonnestelsel kunnen zich door zwaartekrachteffecten op lange termijn chaotische processen voordoen, waardoor planeten en manen in andere banen gaan bewegen. En dan zijn er nog de onverwachte bezoekers, zoals sterren die dicht in de buurt komen. Ook die kunnen het mooie uurwerk flink storen.

12 augustus 2026, tussen 19.00 en 21.00 uur zonsverduistering in Nootdorp. Ook voor de Schootbruggertjes een bijzondere belevenis.

Hoe het ook zij, wij hebben, tussen 19.00 en 21.00 uur, de verduistering goed kunnen zien. Langs het veld van onze Nootdorpse voetbalvereniging RKDEO. We hadden allemaal een veilige eclipsbril. Niet dat gevaarlijke gedoe met dubbele zonnebrillen en CD-tjes. Op een zeker moment kwamen er drie gekleurde jochies langs fietsen die nieuwsgierig vroegen wat er aan de hand was. Ze hadden geen idee. We hebben ze even door onze brilletjes laten kijken. Ze waren totaal verbluft en dankten ons heel beleefd. Goed gevoel.

Astronomen zijn altijd dol geweest op totale zonsverduisteringen. Omdat de alles overstralende zonneschijf even is afgedekt krijgen ze de gelegenheid om de zonneatmosfeer te bekijken. Daar is van alles gaande. Bijzonder is de corona, lichtgevend en superheet gas dat zich miljoenen kilometers boven het zonoppervlak uitstrekt. Ook de enorme zonnevlammen (protuberansen) die de zon de ruimte in spuugt, kunnen tijdens een zonsverduistering worden waargenomen. Uiteraard zijn er tegenwoordig ook andere manieren om deze natuurverschijnselen te bestuderen. Zoals de in 1930 door Bernard Lyot ontworpen coronagraaf. Het is een sterrenkijker met een ingebouwd ondoorzichtig schijfje dat net groot is als het beeld van de zon (in het brandpunt van de objectieflens).

De Webmaster

Eerder die dag waren we al naar de bioscoop geweest: Pathé Nootdorp. Van de zon en de planeten naar de sterren van het witte doek. Op naar Spiderman. Met Odyssee de kaskraker van zomer 2026. J. en L. hebben genoten, opa en oma zaten bijna drie uur lang in de overlevingsstand. Zelf was ik na vijf minuten de draad van het verhaal al kwijt. Na afloop legde kleinzoon J. (14 jaar) uit dat deze film alleen maar te begrijpen was als je de eerdere achttien afleveringen had gezien. Kleindochter L. wist haarfijn uit te leggen wat er aan de hand was. Na vijf minuten kon ik ook haar verhaal al niet meer volgen. Zij zat naast me en had mij goed in de gaten gehouden. “Opa, jij hebt geslapen hè?” Ik kon het niet ontkennen. Maar de essentie had ik wel degelijk opgepikt. Een aardige knul in een leuke outfit met eigenschappen die je alleen in stripverhalen tegenkomt. Zelfs een afstraffing van de wanstaltig grote Hulk (bijfiguur) deerde hem in het geheel niet. Ongelooflijk, wat een ster! Stel je voor, een hulk die je bij je benen vast heeft en je als een automat met razendgeweld op de vloer uitklopt en de behandeling afrondt door met zijn gewicht van zeker 1000 kilo bovenop je te dansen. Onze Spiderman stond vrolijk weer en ging onverstoorbaar verder met waar hij goed in is: vanuit de handpalmen spinnenwebdraden de ruimte in schieten om zich daarmee te verplaatsen en tegenstanders te neutraliseren. Mijn echtgenote stond na drie minuten al klaar om de bioscoopzaal te verlaten: hartkloppingen door oorverdovend geluid. Ze is gebleven. Ik heb er niets van gemerkt. Ik sliep. Onbegrijpelijk. Dat kan alleen in een stripverhaal.

En toen moesten we noch naar de zonsverduistering. In de serene stilte van de slapende zon kwamen we weer een beetje bij.

Donderdag 13 augustus 2026. LAM

Museum LAM, Keukenhof Lisse. Thema van LAM is voedsel. Hier J. en L. bij een van de pronkstukken. Een jaar eten vastgelegd in gipsen afgietsels van Itamar Giboa. Onder meer 111 liter rode wijn en 123 liter cola!

Op een snikhete donderdag stapten we zuchtend in de nog snikhetere auto met een interieur dat brandwonden veroorzaakte. Op weg naar Lisse. Naar het landgoed Keukenhof. Daar moest zich een nieuw en verrassend leuk museum bevinden dat de naam LAM droeg. LAM staat voor Lisser Art Museum en is een initiatief van Jan van den Broek (zoon van Dirk). Het museum werd geopend in 2019 en is gewijd aan beeldende kunst met als thema voeding. Het kunstaanbod bleek zeer gevarieerd en speels. Met name het kunstwerk van Itamar Gilboa trok onze aandacht. Bijna een complete vleugel met daarin gipskopieën van alles wat de kunstenaar in één jaar had geconsumeerd. Het onze kleinzoon direct op dat er opvallend veel kopieën van wijnflessen opgesteld stonden. Heel apart, zoals bijna alle pronkstukken.

Vrijdag 14 augustus 2026. Parade in Utrecht

Op vrijdag 14 augustus stond een bezoek aan de Parade in Utrecht op het programma. ’s Middags reden we met J. en L. terug naar het ouderlijk huis in Bunnik. Buiten was het nog steeds verzengend. ’s Ochtends hadden J. en L. ondanks de hitte onze achtertuin nog wat gekuist. Totaal onverwacht bleek dat kleinzoon J. daardoor ten diepste was geraakt. Hij was op een idee gekomen. Straks, terug in Bunnik, zijn diensten aanbieden als tuinverzorger. Het bracht zijn brein in een stroomversnelling. Er werd een compleet businessmodel uitgewerkt en ik werd aan het werk gezet om een wervende folder te componeren. Na wat heen en weer schuiven gaf mijn opdrachtgever zijn fiat zodat ik 100 foldertjes van Jan de Tuinman kon uitprinten. Jan de Tuinman was niet meer te houden. Eenmaal terug in Bunnik werden de folders direct huis-aan-huis verspreid zodat hij met een verwachtingsvol gemoed naar de Parade kon, waar hij regelmatig zijn mobieltje checkte op potentiële klanten. Zo werd de Parade een feest met verschillende lagen, want er meldden zich al heel snel twee geïnteresseerden. Wat een feest. Hij kon de volgende dag al aan de slag. In de hitte. Geen probleem. Wij genoten van de alternatief-feestelijke sfeer op de Parade, van de heerlijke schotels van “Mama Hot” en meer in het bijzonder van de eeuwig jeugdige “Ashton Brothers”. 

24 augustus 2026, Gerard van de Schootbrugge